nicolettaroggen











{juli 6, 2012}   Durf te leren

Leren is in essentie het vermogen om met veranderingen te kunnen omgaan door zelf te veranderen en dit begint met waarnemen. Deze geformuleerde woordkeuze is ook van toepassing als je problemen ondervindt juist bij het “waarnemen” met je ogen. Dus ook bij mij. De definitie lijkt een open deur maar mijn ratio is toch flink in conflict met mijn gevoel. Een stem in mij denkt te weten hoe het zit. Mijn geweten, mijn intuïtie, mijn passie rommelt en zoekt naar de complexe werkelijkheid. Aan de andere kant hangt de stem die wil zorgen dat alles in orde komt. Deze stelt mij de vragen: Weet je het wel zeker? Maar wat als? Of, ik zou eerst maar eens……mijn ratio.

Deze vragen houden mij bezig omdat ik de observatieweek bij ’t Loo Erf inmiddels heb doorlopen. De afgelopen week laat ik alle indrukken die ik heb opgedaan nog eens flink “landen”. Het definitieve oordeel van de observatieweek kwam erg hard binnen. Op basis van de hulpvragen en doelstellingen heb ik het revalidatieplan doorgesproken met mijn begeleider. We starten met 18 weken basisrevalidatie met daarna 18 weken arbeidsrevalidatie, 4 dagen per week in Apeldoorn. Dit wordt een erg lange tijd van huis, weg van mijn gezin. Ik denk dat het nog wel eens hele lange maanden kunnen gaan worden……..

In het basisprogramma zijn de onderdelen mobiliteit, ergotherapie, computeraanpassingen, braille, hulpmiddelen etc. opgenomen. Ik ga in dit traject “leren” hoe heel veel normale dagelijkse handelingen ook anders en non visueel kunnen. Zo begint non visueel werken met het beeldscherm helemaal uit te zetten. Dus niet meer stiekem spieken omdat het toch wel veel sneller gaat. Dit kan straks echt niet meer!

Toch blijf ik onzeker wat mij tijdens de revalidatieperiode te wachten staat. Ik weet dat het een intensief programma is vol confrontaties maar vooral natuurlijk de leerpunten waarmee ik aan de slag ga. Het is nu nog wachten op de oproep en gedwongen alles loslaten, maar voor het zo ver is ga ik nog even volop genieten van de komende vakantie.



Marjolein vos says:

Hey lievert als ik je hoe dan ook ergens mee kan helpen , geef een gil ,je weet niet hoe ik blij met jou was soms in het bos , voor alleen je luisterend oor , het heeft mij erg geholpen om door een moeilijke tijd heen te worstelen en natuurlijk die heerlijke dochter van jullie ,echt een darling, dus heb je me nodig schroom dan niet dikke kus Mar



Jenny says:

Heej Nicootje, je bent als een wielrenner in de tour en je moet die berg op. Dat is zwaar en moeilijk en misschien zal je ook nog eens vallen op die kl… berg, maar je moet verder. Ik weet zeker dat je het met vallen en opstaan gaat redden. Ik zou je wel een stukkie op weg willen helpen maar dat kan niet. Je moet die weg toch het meest alleen afleggen, maar ik kan je wel een duwtje geven in de vorm van het liedje van Whitney Houston: Step by step. Doe het stapje voor stapje, steentje voor steentje en geef niet op. Meid, ik denk aan je en zing dit liedje. Wel zachtjes want mijn kids hebben liever niet dat ik hardop zing.
Doeg Jenny



Karin Steenks says:

Ha Nicoletta. Wat maak jij mee in korte tijd. Het wordt een lang en zwaar traject. Konden we maar wat doen. Maar jij met jouw moed, veerkracht en doorzettingsvermogen komt er wel. Je zegt zelf altijd: “komt goed”.
Ik denk aan je en houden contact.
Liefs Karin.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

et cetera
%d bloggers op de volgende wijze: