nicolettaroggen











{november 11, 2012}   Vriendschappen

We hebben een feessie……. Yeah, na een dag hard revalideren kijk ik uit naar een feestmoment. Vanavond gaan we het afscheid van Corné vieren. Na 10 maanden revalideren gaat hij ons verlaten. Nu is het absoluut geen feestje dat wij afscheid gaan nemen van onze vriend Corné. Ik noem hem bewust vriend, want tijdens het verblijf op ‘t Loo Erf ontstaan “leuke” vriendschappen. En daar hoort Corné zeker bij. Natuurlijk heb je ook van die Bert Visscher momenten ( uit één van zijn theatervoorstellingen, de sketch: kamperen, helemaal niks….). Ik heb met sommige revalidanten helemaaaaaaaal niks…….. Daar ga ik het natuurlijk helemaal niet over hebben, maar wel over de vriendschappen die iets brengen. Dus weer terug naar het afscheid van Corné. Hij heeft een tafeltje gereserveerd bij een eetcafé in de omgeving. We vertrekken rond half 6 met 8 personen in het donker, en gelukkig regent het. Dat is altijd fijn als je met een groep slechtziende op pad gaat. In een auto stappen is er voor ons helaas niet meer bij. Maar we laten ons niet kisten. We lopen zeiknat door de straten van Apeldoorn op weg naar het eetcafé, waarvan 7 personen met tast stok. Alleen onze Amsterdammer is stoer en loopt zonder en neemt de leiding. We gaan niet snel want een paar van ons zijn zeer slechtziend en daarnaast hebben we hinder van de regen in combinatie met de lichten van het verkeer dat ons tegemoet komt. Omdat we op het fietspad lopen zijn de fietsers voor ons niet veilig, sorry! We lijken wel een circusattractie met al die kletterende stokken (ook fijn dat het herfst is, hebben allemaal nog een aardig gevecht met de gevallen bladeren in bosrijk Apeldoorn).
Als we eindelijk aankomen hebben we al buikpijn van het lachen. Dan blijkt echter dat deze groep slechtziende de ingang helemaal niet kan vinden. Echt gênant! Maar als wij de ingang hebben gevonden gaat het gelijk weer mis. Ons “feestvarken” probeert dan door een dichte deur naar binnen te lopen. Oh, joh: “Deze deur is dicht”, zegt Corné. Maar het is al te laat, de buil op zijn hoofd voelt hij al opkomen. Ik weet dat we niet mogen lachen, maar we zitten in de pretmolen en kunnen niet stoppen. En als we dan als verzopen katten binnen staan weet niemand de kapstok te vinden. DIE ZIEN WE DUS NIET (sfeerlicht en de overgang van het donker), meenemen die jassen dan maar……Als het stokkenfestijn eindelijk binnen is, mogen we plaatsnemen, jawel in de “spotlights” van de zaak, in het midden. Het deert ons niet, we hebben lol voor 10. We bombarderen de buil op het voorhoofd van Corné die hij bij binnenkomst opliep als zijn button: ” Ik ben slechtziend”. We hebben een topavond. Heerlijk eten en je hebt soms van die momenten dat de “sfeer” er gewoon is, en dit is er zo één. Als we terugkeren naar ’t Loo Erf verloopt de terugreis hetzelfde als de heenreis. Gelukkig hebben we onze stoere Amsterdammer nog als gids. De volgende morgen bij het allerlaatste ontbijt van Corné op ’t Loo Erf beleven we de avond nog minstens 5 keer en checken voor de zekerheid of z’n “button” nog zichtbaar (voor ons op de non-visuele manier, voelbaar) is. En, jawel hoor! Hij lacht erom. Wij ook, maar ehhhh er zijn slechtzienden die echt met een dergelijk button oplopen. Nou mij niet gezien! Zoals Bert Visscher zou zeggen: helemaal niks………..
Toch ga ik onze vriend Corné missen. Aan tafel zaten we vaak naast elkaar en ik riep altijd dat ik z’n rechterhand was die hem nooit zag omdat hij in mijn dode hoek zat. Ik hoop overigens niet dat Corné z’n vervanger straks ook regelmatig de bekers melk en water omkiept. Ik zag ze nooit aankomen vanuit m’n dode hoek!



Jenny says:

Oh Nicolet, wat een leuk stukje, ik zie het al helemaal voor me met al die stokken en jassen, en dan dengggg tegen die deur. Succes. Gr. Jenny



Dini Post says:

Hoi NIcoletta, Leuk om je stukjes te lezen. Het lijkt wel het verlengde van het boek *23. dat ik inmiddels uit heb. Wat een feest met de hele club, lekker even ontspannen. Wat kun je dan een plezier hebben soms om niets. Jammer als er iemand weg gaat, maar soms komt er weer een leuke persoon voor terug, daar hopen we maar op. Hoe gaat je braille, heb je nog gevoel op je vingers? Nic, succes weer he, het gaat je goed! groetjes Dini.



Angelique says:

Beste Nicoletta, wat een grappig stukje. ik zie jullie al helemaal gaan. Echt iets voor hem om tegen die deur aan te lopen haha.Wj hebben er samen erg om gelachen!
Corné heeft het zelfs al een peer keer teruggelezen. Hij heeft het erg leuk gehad met iedereen in het Loo en hij mist het echt heel erg. groetjes Angelique, de vrouw van Corné



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

et cetera
%d bloggers op de volgende wijze: