nicolettaroggen











{december 1, 2012}   Het blijft lastig

Een paar weken geleden heb ik een blog geschreven over zichtbaarheid. Hierin heb ik beschreven hoe ik worstelde met de tast- en herkenningsstok. Toch heb ik afgelopen weken met kleine stappen de taststok voorzichtig ingezet tijdens de mobiliteitstrainingen, op het terrein van t Loo Erf en in het donker. Maar helaas alleen nog maar in Apeldoorn want ik kreeg het nog niet voor elkaar om de stok te gebruiken in mijn eigen vertrouwde omgeving. Ik weet nog steeds niet hoe het komt maar ik blokkeer totaal als ik alleen de taststok wil of moet gaan gebruiken

Maar afgelopen weekend zou ik samen met mijn jongste dochter naar de voorlichtingsdag van de universiteit in Utrecht gaan. Ze doet dit jaar eindexamen VWO en is zich nog steeds aan het oriënteren welke studie ze in september zal gaan doen. Omdat mijn man al naar de voorlichtingsdag in Leiden was geweest, is het nu mijn beurt om samen met haar op pad te gaan. Maar, ik ben moe. Ik heb inmiddels 11 weken revalideren achter de rug maar zit nog steeds midden in het leer-en acceptatieproces. En leren kost nu eenmaal veel energie. Toch wil ik graag mee naar Utrecht, dus geef ik aan dat ik m’n ogen wil sparen. Wat een dilemma. Ik wil de vermoeidheid beperken dus zal dit mijn 1e keer worden dat ik de hele dag mijn taststok ga inzetten. Ik maak met mezelf de afspraak om hem niet in te klappen en in m’n tas te laten belanden. Oeffffff, ik heb buikpijn. Mijn dochter mag dit niet merken, zij is druk bezig met vele andere vragen. Welke stad is leuk? Hoe kan ik een kamer vinden? En als laatste (wel de belangrijkste): welke studie?

We moeten vroeg op omdat we met de trein en bus gaan. In de bus staan we als haringen in een ton en wat mis ik op zo’n moment m’n Twingootje! Ook fijn als de buschauffeur tijdens de rit de stations niet omroept….. en als er dan niemand op de stopknop drukt komen wij dus niet op de juiste bestemming. Alweer een leermoment: stap je als slechtziende in een bus, vraag altijd de buschauffeur een seintje te geven wanneer je eruit moet! Buiten het busincident voel ik me opgelaten, naar, ongemakkelijk en nog vééééél meer. En als we later in een collegezaal zitten word ik ineens verdrietig en prikken de tranen achter m’n donkere bril. Ik weet wel waarom dit zo’n zeer doet, ik wil helemaal geen beperkte invalide en zielige moeder zijn. Ik wil een stoere leuke moeder zijn! Veilig achter m’n donkere bril laat ik niks merken, maar het valt niet mee. Ook door de drukke stad lopen met een stok is niet leuk. Sommige mensen zien je niet want het lijkt wel of heel Nederland tegenwoordig alleen nog oog heeft voor zijn mobiele telefoon. Maar, aan de andere kant ervaar ik ook dat er mensen heel behulpzaam zijn. Zo besluit dochter lief aan het einde van de dag nog een bezoek te brengen aan haar zus in Amsterdam. Ik kies ervoor om naar huis te gaan dus scheiden onze wegen. Maar wat is dat centraal station van Utrecht een drama als je slechtziend bent zeg! Ik kan het totaal niet overzien. En als ik eindelijk op het juiste perron sta wordt er iets omgeroepen wat ik niet kan verstaan. Alle reizigers die op het perron staan te wachten sprinten weg. De trein vertrekt ineens van een ander perron ofzo, geloof ik…… en daar sta je dan, gatver wat baal ik! Opeens staat er een hele lieve oude man voor me die vraagt of ik hulp nodig heb. Hij moet ook die kant op dus biedt hij aan om even mee te lopen naar het juiste perron. Zo lief, dank U lieve meneer!

Als ik laat in de middag thuis kom, voel ik voor het eerst dat ik duidelijk minder vermoeid ben door het lopen met de stok. Ik ben eigenlijk best trots dat ik absoluut niet aan het scannen ben geweest met m’n restvisus of dat ik de stok überhaupt ingeklapt heb. En, ach……m’n dochter en ik hebben ook best wel lol gehad om een paar mensen die ik (zachtjes) heb aangetikt met m’n stok omdat ze niet uit de weg gingen. Ik hoorde haar best giechelen als ik een corrigerend tikje uitdeelde…….Zag je die “echt” niet mam?



Dini Post says:

Hoi Nic, goed zeg zo maar ineens volledig met de stok op pad. Wat een overwinning, dit is echt knap en…….. laatst was ik (niet voor de eerste keer) op het station Utrecht en ik kon me niet oriënteren en dan nog met zicht, dus petje af! Spannend met Mercedes, ik ben benieuwd wat ze kiest. Weer een nieuwe fase. Je bent nu al 11 weken op het Erf, wat zal je een hoop geleerd hebben. Nicolet, nog even doorzetten voor de laatste fase.
Lieve groetjes Ruud en Dini



Jenny says:

Hoi Nico, RESPECT, echt heel knap dat je, ondanks dat je er tegen op zag, toch met je stok op pad bent gegaan. Je bent weer een ervaring rijker en je hebt ook ondervonden dat er nog lieve behulpzame mensen bestaan. Ga gewoon zo door, alles op jouw tijd. Je kan het. Groetjes Jenny



Brunhilde Muldr says:

Hai Nicoletta, wat een mooi en openhartige blog. Het is toch echt heel wat zo’n trip naar Utrecht Emmie zit nog midden in de revalidatie en het acceptatieproces. Wat mag jij trots zijn op jezelf.
groetjes, Brünhilde



Hanneke van der Laan says:

Lieve Nicoletta, naast een stoere, leuke moeder die je mede hierdoor juist wel bent, ben je ook een fantastische vrouw. Iemand die doorgaat ondanks de tegenslagen die het leven soms in petto heeft. Ik denk veel aan je. Sterkte de komende tijd! Groetjes, Hanneke



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

et cetera
%d bloggers op de volgende wijze: